Ben ik nou zo dom?

In mijn fabriek staan sinds een tijdje een aantal machines stil, omdat er geen werk voor ze is. Ergens anders kunnen ze een deel van onze producten goedkoper en beter maken, dus onze afnemers gaan elders winkelen.
Het gevolg is, dat er ook op kantoor, waar in- en verkoop geregeld worden, steeds meer lege stoelen komen. Ook het magazijn en de jongens van transport het alsmaar rustiger krijgen.

We moeten nog wel betalen voor die (werke)loze machines, dus onze cash-flow en financiën boeren hard achteruit.
Wat te doen?
Gelukkig kwam Wouter Koolmees, econoom van D'66 langs. Hij wist wel raad. We moesten de machines, die nog wel aan het werk waren, langer laten draaien. Want, zo zei hij, dan gaan ze meer produceren, dus kunnen de lonen stijgen, kan de inkomstenbelasting omlaag en het tekort op onze begroting ook. Dus komen we werkend uit deze crisis. Zijn voorstel stond in de Volkskrant van 20/5/2012.

Ik begrijp dat dus niet.
Als er geen afzet is, waarvoor produceer je dan?
Of gaan we dan andere machines stilzetten en komen er nog meer kantoorplekken leeg te staan? Maar ja, de vaste kosten blijven.
En als we meer produceren en de lonen stijgen, dan worden onze producten nog duurder en kunnen we ze nog moeilijker verkopen.
En, Wouter, waarom kan de inkomstenbelasting omlaag als minder mensen harder werken?
En, Wouter, waarom daalt dan het tekort op onze begroting?
Om nog niet te spreken over machines, die zwaarder belast worden, eerder kapot gaan (ziek worden) en dan niet meer productief zijn.

Kan iemand, misschien van D'66, dit nog eens uitleggen aan deze domme jongen?
Wij wilden net het omgekeerde: meer machines minder laten werken?

Geen spoor zonder dwarsliggers

Een trainingsbureau nodigde mij uit om een les te geven over weerstand. Even dacht ik, dat ik de Wet van Ohm mocht behandelen, maar gezien het karakter van het bureau bedacht ik me al snel, dat het over weerstand in organisaties moest gaan.
Nu klinkt weerstand negatief en ook een zoektocht op Internet leverde weinig positieve beelden op. De meeste mensen lijken niet blij met verandering. Ik moet toegeven, dat ik weerstand heb tegen de Postcodeloterij en vooral die kale Gaston en die schreeuwer Martijn, maar mocht hij met een cheque aan de deur staan, dan verdwijnt mijn weerstand als sneeuw voor de zon.
Mijn geliefde Theory of Constraints heeft echter de nodige gereedschappen om met weerstand om te gaan, want waarom verzetten mensen zich tegen verandering?
TOC noemt vier factoren, die een rol spelen en die vervat zijn in dit filmpje "Willen mensen wel veranderen?"
* De krokodil: men heeft onvoldoende last van de huidige situatie
* De prinses: er zijn te veel voordelen aan de huidige route verbonden
* De pot met goud: men ziet niet (in), hoe groot de winst aan het eind is
* De route bergopwaarts: men kan niet inschatten, hoe groot de risico's onderweg zijn

Door goed te luisteren, kun je nagaan, waar de bezwaren vooral zitten en je strategie daarop aanpassen. Ik doe dit in mijn verschillende rollen van coach, adviseur of trainer regelmatig.
Een goed stappenplan voor de route, de toekomst benoemen, de huidige situatie exploreren op zijn winst en verlies, allemaal onderdelen van een strategie om de zaak in beweging te krijgen.

TOC gaat echter nog een stap verder met de 6 lagen van weerstand.
1. "We/ik hebben geen probleem".
2. "Jij begrijp mijn/ onze problemen niet."
3. "We zijn het niet eens met de richting van de oplossing."
4. "Jouw oplossing kan onmogelijk het resultaat opleveren, dat jij beweert dat zal gebeuren."
5. "Jouw oplossing, hoe goed ook, zal zeer kwalijke neveneffecten opleveren."
6. "Er zijn belangrijke obstakels, die de invoering verhinderen."

Duidelijk mag zijn, dat elke laag eigen taalpatronen oplevert en vraagt om heel verschillende interventies. TOC heeft daarvoor instrumenten als de CRT, current reality tree, waarin alle problemen worden verzameld en in samenhang gebracht en de FRT, future reality tree, waar we alle interventies samenhangend verzamelen.

Voor mij is echter het belangrijkste de mindset, waarmee je een traject start:
Omarm weerstand!
Want: mensen gaan zelden naar hun werk met het doel te saboteren, ze zijn betrokken. Er is geen glans zonder wrijving, geen spoor zonder dwarsliggers.
Juist door de weerstand te omarmen, kunnen kwaliteit en acceptatie van de uiteindelijke oplossing en invoering sterk verbeteren en was dat niet het doel?

Vraag: herken je de factoren van weerstand en de lagen van weerstand?

Meer weten? Creative trainers geeft elke maand een training TOC voor beginners.

Somebody That I Used to Know

Over het maximaal uitnutten van capaciteit

Afgelopen week las ik weer eens een artikel over het uitnutten van capaciteit. Daarbij gaat het om je maximaal inzetten van alle personeel en middelen binnen een organisatie.
Dit paradigma zorgt voor veel ellende en een goed inkomen voor veel adviseurs zonder dat het rendement oplevert.
Daarnaast is het een typisch voorbeeld van het liegen met statistieken.

Laat ik beginnen met een humoristisch voorbeeld, een zeer populaire filmpje op Youtube, Somebody That I Used to Know van Walk off the Earth en laten we daar bedrijfseconomisch naar kijken.
Allereerst is daar het maximaal uitnutten van de bedrijfsmiddelen. Vijf man op één gitaar is toch een prima aanpak, hoewel zanger 4 wel enigszins in de knel komt. Maar kijkt u eens kritisch naar de bassist, nr. 5, helemaal rechts. Die man zit vooral uit zijn neus te eten en doet zo goed als niets, zo nu en dan één akkoord en wat achtergrondzang.

Uw adviseur zal u één van tweeën adviseren: ontslaan of meer werk geven. Beide lijken mij te leiden tot een slechter resultaat.
Als uw organisatie ook een ensemble is, een samenspel van meerdere mensen gericht op één doel, zult u op sommige plekken leegloop tolereren, wat heet nodig hebben.

Daarbij is het maximaal uitnutten van alle capaciteit een statische illusie, zoals u elke vakantieperiode in iedere organisatie kunt vaststellen. Mensen zijn soms weg vanwege vakantie, ziekte, studie, etc. Als dat ertoe leidt,dat uw maximale organisatie niet verder kan met het werk, leidt dit tot verlies. Daarnaast is de Wet van Murphy – what can go wrong, will go wrong- altijd actief. Een machine stagneert, grondstoffen of middelen zijn niet beschikbaar, de markt zakt in.
Kortom, uw maximaal gebalanceerde systeem raakt uit balans en de problemen stapelen zich op (Murphys Tweede Wet: als één ding fout gaat, gaat er meer fout).
Wat te doen?
De Theory of Constraints, onze passie vanuit Creative Trainers, geeft aan, dat je niet moet proberen te maximaliseren, maar op zoek gaat naar de constraint, dat onderdeel van de organisatie, dat je het meest hindert om je doel te bereiken. Je hoeft en zelfs moet je je niet met alles bezig houden, maar focus op de constraint en ga die optimaliseren. Een constraint kan van alles zijn: een machine, een gewoonte, een medewerker, de verkoop.
Die constraint vinden en balanceren, dat is onze expertise en daar komen we graag meer over vertellen.

Dan is die maximaliseringsadviseur al snel “Somebody That I Used to Know”

Siebo Hakse

PS: een training TOC?
Kom naar Harderwijk.
Check de agenda op :CT agenda